Geschiedenis van de Arabische taal
Het moderne standaard Arabisch behoord tot de Semetische talen familie. Semetische talen hebben een geschiedenis die duizenden jaren terug gaan, en hebben een van de meest omvattende document-archiven die toebehoren tot elke menselijk talen groep. Hoewel de oorsprong van de Semetischen talen familie tegenwoordig in conflict zijn met geleerden, is er een vastgesteld dat ze oorspronkelijk uit de middellandse zee streken komen, in het bijzonder uit de Tigris-Euphraat rivier bekken uit de kust gebieden van de landen aan de oostkust van de middellandse zee.
De Semetische talen familie is een afstammeling van ´proto-semetisch´, een zeer oude taal die exclusief gesproken werd en nooit geschreven. Deze relatie plaatst Arabisch vastbesloten in de Afro-Aziatische groep van wereld talen. Voor de duidelijkheid, Arabisch is deel van de Semetische subgroep van Afro-Aziatscihe talen. Om dieper in te gaan op de relatie tussen Arabisch en de andere semetische talen, het moderne arabisch wordt gezien als een deel van de Arabische-Kna'aniet (zoon van het Kananen volk) sub-tak, de centrale groep van westerse Semetische talen. Dus, samenvattend, hoewel Arabisch niet de oudste is van de Semetische talen, zijn wortels zijn duidelijk gebaseerd op een semetische voorganger.
Terzijde van Arabisch, vallen hebreeuws, Aramees, Maltees, Amharisch, Tigrinya, Tigre, Gurage, Geez, Syrica, Akadian, Phonoecian, Punisch, Ugaritisch, Nabataans, Amorite en Moabite ook onder Semetische talen. Hoewel de meerderheid van deze talen nu gezien worden als "dode" talen, omdat het helemaal verouderd is of wordt het alleen gebruikt in het praktizeren van een geloof, Arabisch is opgebloeid. De reden hiervoor is op een ingewikkelde manier verbonden met de opkomst van de Islam en in het bijzonder het heilige boek van de Islam, de Koran.
Er zijn drie opvallende vormen van Arabisch. Klassie of ´Qur’anical´ Arabisch, formeer of modern standaard Arabisch en gesproken informeer Arabisch. Klassiek Arabisch is de vorm van Arabisch dat letterlijk gevonden is in de Koran. Het wordt niet in de spreektaal gebruikt en ook niet in niet religieus geschrift. Daarom wordt klassiek Arabisch meestal alleen geleerd om Islamitische religieuze teksten te kunnen lezen en opzeggen.
Om de relatie tussen het moderne standaard Arabisch en het gesproken Arabisch te kunnen verstaan is het belangrijk om te het begrip "diglossia" te begrijpen. Zoals beschreven door de bedenker van deze term, Charles Ferguson, maakt het woord diglossia een situatie bekend waar, ter vermeerdering van de eerste dialecten van een taal, er een hoge gecodificeerde vorm is, in de vorm van een apparaat van een groot en gerespecteerde hoeveelheid literatuur.Behalve Arabisch, is er nog een voorbeeld van diglossia, namelijk in de co-existentie van geschreven Latijn met de gesproken Romaanse talen Frans, Italiaans en Spaans. Hoewel het moderne standaard Arabisch het Arabisch is dat wordt geschreven, zijn er vele gesproken Arabische dialecten. Het moderne standaard Arabisch verstrekt een universele vorm van de taal die voor iedereen verstaanbaar is en wordt vaak gebruikt op de radio, het nieuws op tv, films, toneelstukken, poëzie en conversaties tussen Arabisch-sprekende mensen met verschillende dialecten.
Dialecten die tot het Arabisch behoren zijn over het algemeens gesproken talen. Arabieren gebruiken deze informele taal in het dagelijks leven, maar wanneer ze in een situatie terecht komen waar bij formaliteit nodig is, wordt het moderne standaard Arabisch gebruikt. In elk deel van de wereld waar Arabisch gesproken wordt, komt deze taal situatie voor: er is een dialect, hier mee wordt de taal bedoeld die regelmatig gesproken wordt en die Arabische sprekers leren als hun moedertaal, en er is het moderne standaard Arabisch, gebaseerd op het klassieke Arabisch of het Arabisch uit de Koran. Het standaard Arabisch is min of meer het zelfde in heel de Arabische wereld, hoewel er grote verschillen zijn tussen de verschillende dialecten. Sommige verschillen zijn zelfs zo groot dat veel sprekers van de verschillende dialecten iemand met een ander dialect niet kunnen verstaan. Mijn kamergenoot heeft me bijvoorbeeld meerdere keren verteld dat hij het Marokkaanse dialect niet kan verstaan.
Modern Arabisch, zowel standaard als dialect, zijn niet dynamisch. De alledaagse uitdrukkingen zijn een grote verandering ondergaan en zullen nog verder veranderen. Helaas, zijn deze veranderingen nog niet nauw bestudeerd, en daarom is het moeilijk om vast te stellen welke veranderingen ze precies zijn ondergaan. Het is makkelijker om veranderingen na te gaan in het Moderne Standaard Arabisch.
Een aanhoudende trend in het Moderne Standaard Arabisch is modernisering. Modernisering impliceert de creatie van nieuwe termen voor ideën die voorheen nog niet bestonden. Zoals vele andere sprekers in de wereld, zijn Arabische sprekers gevoelig voor het overnemen van woorden. Zij zijn misschiend nog wel gevoeliger voor taal verandering, omdat de meeste Arabieren Arabisch zien als de taal van God. Dit gaat niet samen met taal verandering, met als gevolg dat normatieve taal academies opgericht zijn in verscheidene gebieden in de Arabische wereld in onder anderen Cairo, Damascus, Bagdad en Amman.
Het eerste document van geschreven Arabisch komt uit het begin van de 4e eeuw na Christus, maar zijn gebruik in het begin van de 7e eeuw als de taal van de Koran, leidde Arabisch tot de wereldtaal die het vandaag de dag is. Zowel de Islam als het Arabisch verspreidden. Gekoppeld aan de opkomst van de Islam, werd Arabisch de taal van de overheid en die van het geloof. In 100 jaar tijd na de introductie van de Koran, werd Arabisch de officiele taal van een imperium, wiens grenzen gestrekt waren van de Oxus river in Centraal Azië tot de Atlantische Oceaan en zelfs naar het noordelijke Iberische schiereiland in Europa. Terwijl de Islam doorging met zichzelf verspreiden over de wereld, volgde het Arabisch.