Arabische Literatuur
De structuur van het Arabisch is aangepast aan een harmonieus woord-model, met volmaakte rijm en ritmes. De eerste erkende literatuur werd ontdekt in het noorden van Arabië, ongeveer 500 jaar na Christus, het nam de vorm van poëzie aan en werd opgezegd, onthouden en het ging van generatie op generatie. Tegen het einde van de zevende eeuw werd de taal opgeschreven. De meest succesvolle gedichten van de pre-Islamitische periode waren ook wel bekend als muŽallagat ("de opgehangenen"), want deze gedichten werden apart genoeg gevonden om op de muren van de kaŽba in Mekka te hangen.Proza:
De geboorte van Arabische proza in een literaire vorm wordt toegewezen aan de Perzische secretariale klas die diende voor Abbasid Calipsh (750-1256) in Bagdad. Ibn al-MugaffaŽ (stierf 757) was bekeerd tot de Islam en vertaalde klassieke Perzische werken naar het Arabisch. Hij werd beroemd als de schrijver van Kalila en Dimna, een serie didactische fabels waarin twee jakhalzen moraal en practisch advies aanbieden.De oorsprong van de moderne Arabische roman kunnen na een lang proces van culturele heropleving en assimilatie nagespoord worden, in het Arabisch wordt verwezen naar de Nahada of Renaissance. Karakteristieken van deze periode waren twee duidelijke lijnen. De Neo-Klassieke beweging probeerde om de literaire tradities te herontdekken, en was beinvloed door traditionele literaire genres zoals de maqama en de Duizend en Een Nachten. In tegenstelling tot de Neo-Klassieke beweging, begon de Moderne beweging met het vertalen van Westers werk naar het Arabisch, hoofdzakelijk romans.
Schrijvers uit Syrië, Libanon en Egypte creëerde oorspronkelijk werk door de klassieke maqama de imiteren. De meest prominente van deze schrijvers was al-Mawilhi, wiens boek, De Hadith van Issa ibn Hisham, de Egyptische maatschappij bekritiseerde in de periode van Muhammad Ali. Dit werk zorgde voor de eerste stap in de ontwikkeling van de moderne Arabische roman. Deze lijn werd doorgezet door George Zeidan, een Christelijke, Libanese schrijver die de Damascus rel uit 1860 volgde en met zijn familie naar Egypte immigreerde. In het begin van de 20e eeuw, heeft Zidan zijn historisch romans in de Egyptische krant al-Halal laten zetten. Deze romans waren zeer populair, vooral in vergelijking met andere werken al-Mawilhi werken, vanwege hun duidelijke taalgebruik, simpele structuur en de schrijvers levendige fantasie. De andere twee belangrijke schrijvers uit deze periode waren Khalil Gibran en Mihail Naima, beide verwerkte filosofie in hun werk.
Desondanks beschouwen literaire critici het werk van deze vier schrijvers niet als echte romans, maar eerder als indicaties van de vorm die een moderne roman zou moeten zijn. Veel van deze critici denken aan Zind, een roman van Muhammad Hasnin Heikhal, als een van de eerste echte Arabische ramans, terwijl andere aan Adraa Denshawi van Muhammad Taher Haki denken als de eerste echte roman.
Poëzie:
De meters die normaal gesproken gebruikt worden, waren door al-Khalil bin Ahmad, de eerst gecodificeerde in de 8e eeuw, en zijn sindsdien slechts een beetje veranderd. Een meter (wazn) is gebasseerd op de lengte van de lettergreep. Een korte lettergreep is een medeklinker gevolgd door een korte klinker. Een lange lettergreep is een klinker gevolgd door ofwel een klinker die overeenkomt ofwel een lange klinker. Een ŽnunationŽ teken aan het einde van een woord maakt ook de laatste lettergreep lang. In Arabische poëzie is elk zin (bayt; abyat) verdeeld in twee halve (shatr; shatrayn).Rijm (qafiya) wordt eigenlijk vastgesteld in de laatste medeklinker van een woord. In rijmwoorden wordt ŽnunationŽ niet gebruikt, en (soms) de laatste klinker ook. Als de laatste klinker fatha (korte "a") is, moet het elke keer dat het rijm voorkomt, op konsekwente manier worden gebruikt - kasra (korte "i") en damma (korte "u") en andersom. Als een lange klinker vooraf gaat aan de laatste lettergreep van een rijmwoord, wordt het ook een deel van het rijm. Hetzelfde gebeurt met ya (lange "i") en waw (lange "u"), ze zijn om te wisselen, maar alif (gebruikt voor een lange "a") niet. Omdat korte klinkers over het algemeen lang gevonden worden zijn ze te vinden aan het eind van een zin, de klinkers die kort lijken, rijmen met hun kloppende klinkers.
De meest opvallende Arabische schrijver uit de 20e eeuw is Naguib Mahfouz, een zeer succesvolle Egyptische romanschrijver, toneelschrijver, en scenarioschrijver die de Nobel Prijs voor literatuur heeft gewonnen in 1988. Andere invloedrijke schrijvers uit Egypte - wat lang het intellectuele centrum van de Arabische wereld is geweest - zijn Taha Hussein, Tawfiq al-Hakim en M. Hussein Heikal.
Een aantal van de moderne schrijvers zijn ook verschenen in de Maghreb (noord Afrika, maar de meeste van hen schrijven i het frans in plaats van Arabisch.